به نام تنها معيار عدالت »
قانون اول زندگي: تنها تو حق زندگي داري و بهترين ها فقط بايد براي تو باشه!!!
قانون دوم زندگي: هر فقير بيچاره و در راه مانده اي رو که ديدي فقط بهش نگاه کني و بگي آخي طفلکي و بعد بري!!!
قانون سوم زندگي: به من چه که فلاني به نون شبش هم محتاجه من که مسئول نون شب مردم نيستم!!!
هيچکس فکر نکرد
که در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
وهمه مردم شهر بانگ برداشته اند
که چرا سيمان نيست!!!
وکسي فکر نکرد که چرا ايمان نيست؟؟؟
وزماني شده است
که به غير از انسان هيچ چيز ارزان نيست!!!
ما توي جامعه اي يا فراتر توي کره اي زندگي مي کنيم که به قول خيلي ها بايد چشم و گوشمون بسته باشه چند روز پيش عکسي رو ديدم که خيلي فکرم رو به خودش مشغول کرد،بچه اي بود که داشت توي سطل آشغال يه رستوران دنبال غذا مي گشت تا شکمش رو سير کنه...جاي دوري نبايد رفت اون عکس مال همين ايران خودمون اون بچه هم وطن ما بود که اون جوري به خاطر پيدا کردن غذا تلاش مي کرد جدا از اين عکس هر کدوم از ما هر ساعتي از شبانه روز که بيرون بريم چنين صحنه هايي رو توي گوشه و کنار شهرمون به راحتي ميتونيم ببينيم...
وقتي توي خيابوناي شهر قدم بزني ،همه نوع آدم مي بيني،خوش تيپ،ژنده پوش...انواع ماشينو مي بيني ازبي ام و گرفته تا ژيان... اينا مي تونه چي رو بگه؟؟؟جز نبود يه نظام عادلانه طبقاتي جز مرگ انسانيت... ما توي یه کشور اسلامی زندگی می کنیم کشوری که همه نوع حکومت رو در خودش دیده ما می گیم مسلمان از یه سوراخ دوبار گزیده نمی شه پس چرا دوباره داریم بر می گردیم به همون حکومت اولیه که بهترین چیزا مال کله گنده ها بود و بدبختی و فلاکتش مال ما پایینی ها...
اصلا جدا از اسلام و مسلمون بودن یا نبودنمون انسانیتی که به خاطرش خلیفه پروردگار شدیم کجاست ؟؟ کدوم خلیفه ای اینچنین حکمی بر اساس بی عدالتی میکنه ؟؟؟ پس اون وجدانی که حکم قاضی رو داره کجاست ؟؟ نکنه واقعا کور و کر و لال شدیم ؟؟؟
آدمیت به کجا رفته؟ کجا رفته شرف؟ کو حقیت؟ ز چه رو مرده؟ چرا رفته به خواب؟
آب را گل نکنیم
در فرودست انگار ، کفتری میخورد آب
یا که در بیشه ای دور سیره ای پر میشوید
یا در آبادی کوزه ای پر میگردد
آب را گل نکنیم
شاید این آب روان ، میرود پای سپیداری ، تا فرو شوید اندوه دلی .
دست درویشی شاید ، نان خشکیده فرو برده در آب .
میدونم که به تنهایی نمیتونیم این دریای گل آلود شده را صاف و ماهتابی کنیم ولی حداقل میتونیم موقع رد شدن از این آب طوری قدم برداریم که دل کوچیک پرستوی تشنه نلرزه
شاید ما مثل مولا علی نتونیم بهترین چیزامونو به دیگران بدیم ولی حداقل یکم از خواسته های خودمونو کمتر کنیم تا خواسته های کوچیک دیگران برآورده بشه
چیزی که تو الان بهش نیاز نداری شاید مهمترین نیاز یه کودک ، یا یک خانواده باشه و دیدن لبخند و شادی اونا بهترین مزد و پاداش برای توست
موضوع این متن و ساختمان اصلی متن توسط دوست عزیزم آرزو جان تهیه شده بود و از این به بعد در نوشتن متن ها بهمون کمک میکنه سایر دوستان هم اگه مایل هستن میتونن مطالبشونو برامون میل کنن تا با نام خودشون توی وبلاگ بذاریم به خاطر همین تصمیم گرفتیم که نام نویسندگان وبلاگ به دو صورت باشه یکی آدم برفی ها که ترکیبی از مطالب شما دوستان از جمله آرزو جان هست و یکی هم همین دختر برفی و پسر برفی
مطلب بعدیو میخوایم درباره عدالت خداوند در مورد فقر بنویسیم خوشحال میشیم که کمکمون کنید .
